Τρίτη 25 Απριλίου 2017

Αλλαγή. Ενδεχομένως.

Οι άνθρωποι πληθαίνουν, η μουσική αλλάζει και ξεκινά να ακούγεται ξανά.
Ο ήλιος λάμπει πιο φωτεινός και μια επιθυμία για αλλαγή υπάρχει στον αέρα. Αλλαγή δουλειάς, αλλαγή συνηθειών, αλλαγή ιδεών και θέλω. Ενδεχομένως.
Τα φαντάσματα όμως εξακολουθούν το στοίχειωμα αυτών που δεν είναι και τόσο αθώοι.
Προσπάθησε να τα αγκαλιάσεις όταν έρθουν. Άσε τα να μπουν.
Απλά μην ξεχάσεις να νιώσεις τον ήλιο όταν έρθει το πρωί.

Σάββατο 11 Απριλίου 2015

Η καθημερινή περιπέτεια

Ξεκινά η διαδρομή από το μικρό αδιέξοδο που μοιάζει σαν ζούγκλα. Φτάνοντας στην Κηφισίας, έρχεται η στιγμή που πρέπει να την διασχίσεις. Μια καθημερινή μάχη με τους on-the-clock πιεσμένους οδηγούς που τρέχουν να προλάβουν το πράσινο στο φανάρι. Πραγματικά σε δεύτερη μοίρα οι πεζοί στην Αθήνα. Αφού περιμένεις ώρα για τον "Γρηγόρη" να φανεί, καταφέρνεις να φτάσεις στα μισά της λεωφόρου. Κι εκεί ξεκινά μια άλλη μικρή μάχη μέχρι να φτάσεις απέναντι. Γιατί ήδη ο "Σταμάτης" σου κλείνει το μάτι. 'Ασε που το πράσινο ισχύει για τους πεζούς και για τα αυτοκίνητα στην απέναντι σου πλευρά που επιθυμούν να πάρουν μέρος στον πρωινό αγώνα της Κηφισίας.
Τα κατάφερες χωρίς να σπάσεις κανένα χέρι, πόδι. κεφάλι. Το επόμενο μέρος είναι απλό. Περπάτημα για εκατό ή διακόσια μέτρα μέχρι να φτάσεις στην στάση του λεωφορείου. Έχεις την απίστευτη τύχη να περνούν δύο λεωφορεία που πάνε στην Πάντειο (ένα λεωφορείο και ένα τρόλλευ). Σκοτώστε με. Για μένα το ίδιο είναι. Επειδή το ένα έχει κεραίες; Σιγά. Λεωφορείο είναι και αυτό. Περιμένεις για λίγο και κάποιο θα περάσει. Δεν έχεις πολλές ελπίδες αλλά συνήθως η αναμονή δεν κρατάει πολύ.
Αν έχεις αργήσει πολύ, το λεωφορείο θα είναι σχετικά άδειο και πολύ πιθανόν να βρεις θέση να κάτσεις. Αν έχεις αργήσει λίγο, τότε ίσως και πάλι να βρεις θέση, έξι στάσεις μετα. Αν είσαι στην ώρα σου, τότε είσαι χαρούμενος που απλά μπήκες στο λεωφορείο και προσπαθείς να βρεις κάπου να κρατηθείς. 
Σε πόση ώρα θα φτάσεις; Κι αυτό εξαρτάται φυσικά από το πόσο έχεις αργήσει αλλά υπολογίζεις από 20 με 45 λεπτά. Ποτέ δεν ξέρεις.
Από την Κηφισίας, το λεωφορείο (ακόμα κι αν είναι το τρόλλευ) περνά στη Βασίλη Κωνσταντίνου. Βλέπεις την Ιρλανδική Πρεσβεία και χαίρεσαι, νιώθεις περήφανος, βλέπεις τον Δρομέα, το Hilton, την Εθνική Πινακοθήκη, το Εθνικό Κέντρο Ερευνών, το Καλλιμάρμαρο, το Έψιλον με τις απαίσιες φωτογραφίες των πρωταγωνιστών του - πως τις έχουν βάψει έτσι; - βλέπεις στα δεξιά σου την Ακρόπολη. Αν έχεις καλή διάθεση και έχεις ξυπνήσει αρκετά τότε ίσως τη θαυμάσεις, αλλιώς σου είναι παντελώς αδιάφορη γιατί νυστάζεις κια αυτό είνια πιο σημαντικό. Ίσως να μην την δεις καν αν αυτό που σε απασχολεί είναι το πότε θα κατέβει ο ανώμαλος που στέκεται δίπλα σου και τα έχεις κάνει πάνω σου μπας και σε πάρει από πίσω όταν κατέβεις. Βλέπεις τις ράγες του τραμ, που απ'όσο κατάλαβες περνάει σπάνια, να κρύβονται από τα αμάξια των βιαστικών οδηγών. Το λεωφορείο θα στρίψει δεξιά στην Βουρβάχη. Αυτό το δρομάκι που φοβήθηκες την πρώτη φορά ότι πήρες λάθος λεωφορείο και χάθηκες. Λίγα μέτρα μετά βλέπεις το φανάρι και ο οδηγός στρίβει αριστερά. Μπαίνεις στη λεωφόρο Συγγρού. Έχεις ακούσει τόσα, την έβλεπες με συγκεκριμένο μάτι και τώρα απλά αναρωτιέσαι. Είναι αρκετά φυσιολογική, γιατί έχει αυτή τη φήμη; Είνα τα λίγα sex shops που βλέπω που έκαναν τη ζημιά; Βέβαια, αυτό που βγάζει μάτι είναι ο αέρας basse classe. Κυρίως λόγω των φρικτών αφίσων των ερμηνευτών σε νυχτερινά κέντρα. Πάει κανείς εκεί; Βλέπεις τις αφίσες και αναρωτιέσαι. Γιατί. 
Όλα αυτά θα τα ξεπεράσεις όταν στα δεξιά δεις τη γέφυρα. Αν είσαι στην ώρα σου και βρίσκεσαι στα αριστερά του λεωφορείου, τότε θα δεις το τεράστιο ρολόι της Bulgari. Σήμα ότι σύντομα κατεβαίνεις. Ετοιμάζεσαι. Όχι ότι δεν ήσουν έτοιμος. Μετά στα δεξιά σου βλέπεις τα κίτρινα σημαιάκια της Hertz. Πλησιάσες. Πατάς το κουμπί για να σταματήσει ο οδηγός. Όχι πως χρείαζεται. Υπάρχουν πάντα - έστω και λίγοι - φοιτητές που κατεβαίνουν. Τώρα άν πάνε ή όχι στη σχολή δεν ξέρω. Πάντως τα καφέ εκεί γύρω και τα παγκάκια έξω έχουν πάντα κόσμο. Αλλά γιατί να ξυπνήσεις νωρίς και να πας για καφέ ενώ μπορείς απλά να κοιμηθείς; Αφού δεν θα πας στο μάθημα, επωφελήσου.
Εκεί λοιπόν, κατεβαίνεις. Γίνεσαι ένα με τους φοιτητές ενώ ξέρεις ότι αυτά πλέον έχουν τελειώσει για σένα. Στρίβεις δεξιά. Βλέπεις τα σιδερένια παγκάκια και τους φοιτητές-τουρίστες που εξυπηρετούν τις παρατάξεις τους. Κάθε πρωί σταθερά εκεί στο ραντεβού τους. Προχωράς μέχρι το τέρμα του δρόμου και πας αριστερά. Δεν ξέρεις αν είναι η ίδια γέφυρα με αυτήν που είχες δει πριν κατέβεις. Η απορία είναι η ίδια κάθε πρωί. Αν κατέβαινες στην προηγούμενη στάση θα περπατούσες λιγότερο; Αποφασίζεις για ακόμα μια φορά ότι όταν πας γραφείό θα το ψάξεις στο Google maps. Περνάς απο τον Κύριο Άστεγο που συνήθως διαβάζει εφημερίδα. Σε εκείνο το κομμάτι του δρόμου το πεζοδρόμιο έχει το πολύ 30 εκατοστά πλάτος. Αναγκαστηκά περπατάς στην άκρη του δρόμου. Και επειδή συνήθως υπάρχουν αυτοκίνητα παρκαρισμένα στην άκρη περπατάς πραγματικά στο δρόμο. Εύχεσαι να μην σε πατήσει κανείς. Είναι κεντρικός δρόμος και όλοι τρέχουν. Αφού επιζήσεις, φτάνεις στο συνεργείο που έχει αρκετή δουλειά (εξ΄ου και τα αυτοκίνητα) και ανακαλύπτεις ξανά το πεζοδρόμιο κανονικού μεγέθους. Η ανθισμένη λεμονιά μυρίζει υπέροχα. Μια πρωινή φρεσκάδα που έστω και για τρία δευτερα σου προκαλεί χαρά. Βρίσκεις το πάρκινγκ της ΥΠΕΧΩΔΕ και βλέπεις από πάνω δύο γέφυρες. Αναρωτιέσαι από που έρχονται και αν είναι ο ίδιος δρόμος. Ξανά. Λες στον εαυτό σου ότι θα ψάξεις τί σημαίνει ΥΠΕΧΩΔΕ με το που θα φτάσεις στο γραφείο. Περνάς από ένα εταιρικό κτίριο που σου βγάζει κάτι πολύ επαγγελματικό. Τζαμαρίες, κόσμος απ΄έξω, ψηλές γλάστρες, αυτόματες μηχανές, ρεσεψιόν, καντίνα. Λίγα μέτρα μετά, μια πορτοκαλιά σε ταξιδεύει αλλού για λίγο. Δύο ή τρία μαγαζιά και τέσσερις ελιγμούς μετά βρίσκεις την είσοδο του κτιρίου της εταιρείας στην οποία κάνεις την πρακτική σου. Ο παππούλης που λειτουργεί σαν η ασφάλεια και ο πορτιέρης του κτιρίου στέκεται έξω και πίνει το φραπέ του καπνίζοντας. Εναλλακτικά, θα πίνει το φραπέ του στο γραφειάκι του στην είσοδο. Πάντα με την ίδια παρέα. Αυτός ο παππούλης έχει σπουδάσει στο εξωτερικό, έχει δουλέψει στην Αγγλία και την Αμερική και για προσωπικούς λόγους, όπως είπε, επέλεξε να επιστρέψει στην πατρίδα και τώρα κάνει αυτή τη δουλειά εδώ και πολλά χρόνια. Λες καλημέρα με χαμόγελο, γιατί πάντα χαμογελάς, και πας στα ασανσέρ. Υπάρχουν τρία αλλά το μεσαίο δεν δουλεύει. Το αριστερό είναι πιο σύγχρονο και πιο γρήγορο αλλά κλωτσάει. Το δεξί είναι πανάρχαιο αλλά πιο χαλαρό. 
Μπαίνεις σε ένα από τα δύο και ανεβαίνεις στον τέταρτο. Διασχίζεις το μικρό διάδρομο και χτυπάς το κουδούνι της πόρτας στα αριστερά. Λες το όνομά σου και η πόρτα ανοίγει. Έτσι απλά και μαγικά. Λες καλημέρα στο κορίτσα που μοίαζει σαν παιδί, υπογράφεις και πας στο γραφείο σου. Λες καλημέρα στα κορίτσια. Θα σου απαντήσουν σπάνια. Ανάβεις τον υπολογιστή και κάθεσε. Όταν επιτέλους ανοίξει, κοιτάς το εταιρικό σου μέιλ και μπαίνεις στην πλατφόρμα όπου παρακολουθείσαι καθώς δουλεύεις. Δεκαπέντε λεπτά μετά είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις την πραγματική δουλειά.
Κάθε φορά με το ίδιο άγχος και την ίδια αγωνία αν θα τα προλάβεις όλα και αν θα τα κάνεις καλά.

Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου 2015

Digital problems in Athens

Here I am again sitting at a different table of the same coffee shop in Athens. I am coming here to work since my internship did not turn out as I hoped it would.
And suddently, a Sex and the City episode comes to mind. Of course I am a girl and of course I have watched Sex and the City; twice for that matter. Carrie's work was done mainly through her laptop. A wonderful gadget that has become a necessary evil. Don't get me wrong, I love the internet as everyone, maybe more than it deserves to. All her articles, all her work was saved in this new-age gadget; no paper, no pens.
My work is exactly the same.
One day, Carrie's laptop decides to crash. The PC expert - whom I will call Healer from now one - announces its death. It died and it was impossible to save anything; even the smallest of files. Absolutely nothing.
This is the second time I am in this position. Well almost. A fine morning, which started with sunshine and inspiration, has been a turned to a cloudy noon filled with frustration and anger. My concentration has jumped out of the window (arg, I do NOT want to see this word ever again). My first-day-of-the-week-lets-get-shit-done positivity has vanished as water that is being boiled at 200 degrees (bare in mind that I am not a scientist but I really wanted to emphasize my loss).
My problem, as I said, is slightly different. My laptop decided this fine morning that it did not like to work with Windows (arg!) anymore and could not open them. And though, I did not lose any of my personal data - unlike Carrie did - I lost all the programs I was using and were dear to me.
I lost my whole Office package, to which I no longer have the key because the Healer that installed my Office broke up with the girl that knew the person who gave me this laptop as a birthday present. Confused? Well, that's life.
Except Windows, I have also lost my translation tools (known to the experts as CAT tools). Their restoration is quite as complicated as their use. I have their key number (but I have to search my mails and notes for at least half an hour) and follow complex steps that I do not have the energy to follow right now.
The least important is losing my lovely antivirus that worked wonders, my amazing Google Chrome and my incredibly amazing Start/Shell button (because I run on Windows - fuck you Microsoft - 8). Given the fact that it took Internet Explorer fifteen minutes to launch, open the Google and then the Chrome page, allow me to press the download button and finally download Chrome, I am allowing myself to send a great, filled with irony "Thank you" to Microsoft.
While I am trying to count my loses and put the broken links (pun) of my digital life together, I am saying A "I do not like you very much right now; but that will probably pass soon as I am still able to recognize it is not your fault"; I say goodbye to my work for the days to come and to my productivity of course; I thank my - very surprising amount of - patience; I wish I could go home - to MY home - and hide beneath the covers untill... well for a very long time.

P.S.: I do not have my corrector anymore......

Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014

Justice

- This is unacceptable. You should change it. 
- You thing so?
- Yes. 
- OK. 

...

- You should definitely change this too.
- OK. 
- Good. 
- I don't like that. Please stop doing it. 
- No. I am not changing anything. 

... 

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Ça fait déjà six ans

Έφτασαν πάλι αυτές οι μέρες του χρόνου. Αυτές τις μέρες που έχουν γίνει μελαγχολικές, κατατονικές. Μετράμε δύο χρόνια. Δύο χρόνια μακριά. Ίσως για τελευταία φορά. Γιατί όλα περιστρέφονται πλέον γύρω από σένα. Εσένα που με έχεις χαλάσει, «με έχεις ξεκάνει». Ακούω το ίδιο τραγούδι χωρίς σταματημό εδώ και μέρες. Το τραγούδι που άκουσα για πρώτη φορά από τον αδερφό σου σε εκείνη την ταβέρνα. Ήταν χαράματα. Ήθελα να φύγουμε, να πάμε σπίτι, να κοιμηθούμε αγκαλιά. Από τους πρώτους στίχους μου προκάλεσε ενδιαφέρον. Καθώς το τραγούδι προχωρούσε, ταυτιζόμουν ολοένα και πιο πολύ. Ίσως και να είχαμε τσακωθεί πιο πριν. Οι τσακωμοί είχαν γίνει η συνήθεια του καλοκαιριού. Κάπου στη μέση ευχόμουνα να ήμουν κάπου μόνη μου και να το άκουγα. Με το ζόρι συγκρατούσα τα δάκρυα. Προς το τέλος, αποφάσισα να μπλοκάρω τον κόσμο και να το απολαύσω. Έστω και για λίγο. Οι στίχοι ήταν πανέμορφοι και απλά δεν ήθελα να τελειώσει. Πέντε όμορφα λεπτά πέρασαν και ήταν μόνο δευτερόλεπτα. Θυμάμαι ακριβώς που καθόμασταν, σχεδόν όλοι, τον αδερφό σου στη σκηνή με την κιθάρα, εσένα και τους υπόλοιπους στο τραπέζι να βλέπετε τους στίχους από το κινητό και να τραγουδάτε, εμένα.

Λίγες μέρες μετά, ίσως βέβαια να ήταν και δύο μήνες, το άκουσα για τελευταία φορά. Δεν ήταν όμως στην ταβέρνα, αλλά στο όμορφο μπαράκι στην πρωτεύουσα. Πάλι από τον αδερφό σου που το λέει τόσο όμορφα. Ήμασταν μεγάλη παρέα και περνούσαμε καλά. Όταν ξεκινούσε το τραγούδι, γύρισες με είδες και μου έγνεψες ότι αρχίζει. Είχες πλέον καταλάβει ότι αυτό το τραγούδι με αγγίζει πολύ (ίσως πιο πολύ απ’ όσο θα ‘πρεπε). Εκείνη την ώρα λοιπόν, μιλούσα με αυτόν που καθόταν δίπλα μου. Η συζήτηση δεν ήταν σοβαρή, ήταν ότι να ‘ναι. Σταμάτησα να συμμετέχω λέγοντας πως μετά το τέλος του τραγουδιού θα είμαι και πάλι διαθέσιμη. Έβλεπα μελλοντικές εικόνες, εικόνες άλλων από το παρελθόν τους. Οι άλλοι που πέρασαν άσχημες μέρες, κυνηγημένοι από λάθη που έκαναν. Γιατί υπάρχουν κανόνες τους οποίους αγνόησαν και ακολούθησαν το συναίσθημα της στιγμής. Όταν ξέρεις τα λάθη των άλλων, όταν ξέρεις πόσο αυτά μπορούν να πληγώσουν, νιώθεις μια συμπάθεια. Στο «θύτη», στη «λεία», και στους δύο; Δεν ξέρω. Συμπάθεια στην αγνόηση των κανόνων που έφεραν τις άσχημες μέρες. Ίσως.

Η μέρα πλησιάζει επικίνδυνα γρήγορα και οι άμυνες είναι ακόμη απροετοίμαστες. Ξέρω πως δεν πρόκειται να ‘ρθεις κι όμως επιμένω να ελπίζω. Αρνούμαι να αφήσω το ενδεχόμενο να φύγει μακριά. Αυτό θέλω. Τη μέρα αυτή να είσαι εδώ. Σε μένα. Όχι αλλού. Γιατί ρε γαμώτο μπορεί να μην είναι και κάτι ιδιαίτερο αλλά μια μικρή σημασία την έχει. Τουλάχιστον για μένα. Δεν θέλω πάρτι, κλαμπ, ποτά κι όλα αυτά. Με έχουν κουράσει, με έχουν αηδιάσει. Θέλω ηρεμία, άνεση. Κάτι χαλαρό και γλυκό. Από σένα όμως, μόνο από σένα.

Θα έρθει η μέρα. Θα την περάσω μόνη μου (αν με αφήσουν), θα κλάψω, θα καταλάβω επιτέλους ότι η λογική νίκησε για ακόμη μια φορά. Θα χαθώ στον κόσμο που χάνομαι κάθε φορά, θα περάσει και θα γίνει πλέον μια ανάμνηση.


Μοναχικά γενέθλια στη Γαλλία. 

Τετάρτη 1 Οκτωβρίου 2014

Η αρχή του τέλους

Εβδομάδα τέσσερα.
Αλήθεια μου πήρε τέσσερις βδομάδες; 

Επιστροφή. Ένα καλοκαίρι περίεργο το οποίο με ανάγκασε να κάνω πράγματα για πρώτη φορά. Ένα καλοκαίρι που αντικατόπτρισε για πρώτη φορά το πως θα μπορούσε να είναι η μονιμότητα. Μαύρισα πολύ για πρώτη φορά, ένιωσα τόσο κοντά στο θάνατο, κατάφερα να εξοικειωθώ (σχεδόν) με τα νοσοκομεία. Πραγματικά ένα περίεργο καλοκαίρι.
Και ξαφνικά, ήρθε η μέρα που θα επιβιβαζόμουν στο αεροπλάνο. Ξανά. Έγιναν όλα τόσο μηχανικά, λες και αυτό κάνω από μικρή. Άσχημο πράγμα η συνήθεια. Κάποτε όταν έμπαινα στο αεροπλάνο προσπαθούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου και να κρατήσω τον πανικό μακριά. Πάνε αυτά.
Όταν δε έφτασα «σπίτι» ήταν σαν να μην έφυγα ποτέ. Λες και οι τρεις μήνες που ήμουν μακριά ήταν απλά ένα όνειρο που έπρεπε να τελειώσει. Όλα είναι τα ίδια. Η ίδια θέα από το παράθυρο, ο ίδιος αδιάφορος κόσμος στο δρόμο, το ίδιο σπίτι. Εκτός από την καινούργια τζελατερία με σπιτικό ιταλικό παγωτό και τις αλλαγές στο ρόστερ του μάστερ, τα υπόλοιπα έμειναν στο περίπου στάσιμα.
Λίγοι μήνες μείνανε. Τέσσερις κατ’ ακρίβεια. Όταν σκέφτομαι ότι φτάνει το τέλος νιώθω νοσταλγία. Νοσταλγία για τα χρόνια που πέρασα εδώ, για όλα αυτά που έμαθα, ένιωσα κι έπαθα. Όλα όσα μετέτρεψαν το φοβισμένο δεκαεφτάχρονο σε ένα ενήλικα που έχει τα εφόδια και τις πιθανότητες να γίνει μια καλή επαγγελματίας. Γιατί δουλειά υπάρχει.

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

Sans aucun pretexte

Τίποτα δεν ξεπερνάει τη μαγεία του χαρτιού, τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο κουνάς τον καρπό σου, τους βολβούς ακολουθώντας την πορεία του χρώματος κάθως απλώνεται και γεμίζει το άδειο. Δε λέω, ωραίος και ο υπολογιστής αλλά τί εικόνες μπορεί να σου φέρει ακριβώς εκτός από την οθόνη και ίσως και κανένα τσιγάρο; 
Αυτή είναι και η ομορφία του να γράφεις. Το γέμισμα του άδειου, η δημιουργία εικόνων, το διάβασμα συναισθημάτων, το άγγιγμα, η μυρωδιά. 

Θέλω πάρα πολύ να βγω έξω, να πάω σε μια καφετέρια, κάτω από τον ήλιο, με ένα τετράδιο και ένα μολύβι, τα τσιγάρα και την έμπνευση, να καθίσω σ' ένα τραπεζάκι μόνη και να γράψω. Βέβαια, αυτός ο προγραμματισμός με τρομάζει. τι δηλαδή, θα κανονίσω να πάω κάπου για να το κάνω αποκλειστικά αυτό; Αυτό δε γίνεται, δε βγαίνει από μόνο του. Έλα όμως που το θέλω. 


Πέμπτη 7 Νοεμβρίου 2013

Ένας χρόνος και κάτι


Τόσος πολύς καιρός έχει περάσει και εγώ μια απ΄ τα ίδια. Μιλάω για την συγκεκριμένη παράνοια που πότε δε λέει να φύγει μακριά. Βόλτες κάνει και γυρίζει. Απόψε είναι και πάλι εδώ κι εγώ αγκαλιά με τον υπολογιστή και δίπλα μια φωτιά και ένα νερό να με προσέχουν και μουσική να με συντροφεύει (μάλλον από φόβο να μη μείνω μόνη στην ησυχία).

Ένας χρόνος έχει περάσει και έχουν έρθει τα πάνω κάτω στη ζωή μου. Έχασα τον έλεγχο και τον ανέκτησα αμέτρητες φορές. Πέρασα χίλιες και μία παρανοϊκές καταθλίψεις, γέλασα, θύμωσα και πάνω απ΄ όλα έκλαψα. Όντως έκλαψα πολύ την τελευταία χρονιά και το ειρωνικό, γιατί δεν έχω άλλη λέξη να το περιγράψω, είναι ότι το χάρηκα. Το χάρηκα πολύ. Ήταν κάτι που μου είχε λείψει πάρα πολύ.

Και μετά από ένα χρόνο, με βαμμένο για κάποιο λόγο νύχι, αποφάσισα να επιστρέψω. Έλπίζοντας συχνότερα από τις πάμπολλες άλλες φορές που έχω πει το ίδιο πράγμα.

Λόγος να χαλάσω την παράδοση δεν υπαρχεί για αυτό γράφω και πάλι για την σταθερή των τελευταίων έξι περίπου χρόνων. Το σημείο αναφοράς, το πρώτυπο, την έμπνευση, το κάτι άλλο.

Είμαστε, η σταθερή και εγώ, σε σημείο τριβής.
Στο χείλος του γκρεμού κι ας μη το παραδέχομαι. Μια ειλικρίνεια που σκοτώνει και ένα σωρό άλλα που κρύβονται, που παραμένουν άγνωστα και που δεν ξέρω αν θέλω να τα μάθω. Υπάρχουν πράγματα που με προβληματίζουν, πράγματα που με τρομάζουν και με αγχώνουν (ίσως αυτό να ευθύνεται για τους πόνους των τελευταίων ημερών, ίσως πάλι να υπερβάλω).
Η γραφομηχανή που εκσυγχρονίζεται και γίνεται ένα με το σήμερα. Μια γραφομηχανή που ήταν από πάντα κλασσική και δεν έλεγε να αλλάξει για τίποτα και για κανέναν. Εξακολουθώ να έχω στο νου αυτά που έμαθα στην αρχή. Αυτά που έβγαλε έξω και  τα μοιράστηκε με μια παρανοϊκή. Εξιστορούσε ιστορίες, εξηγούσε φυσικά και μη φαινόμενα, μάθαινε μουσική, έγραφε, έψαχνε και ψαχνότανε. Δεν έμενε ποτέ στάσιμη και ήταν πάντα περίεργη να μάθει τα πάντα. Είχε πάντα δίκαιο, είχε μυαλό και δεν το φημιζόταν. Ήταν ταπεινή, ήρεμη και ανώτερη. Αρνιότανε να πάρει μέρος στα φιάσκα που γίνονταν γύρω της και χάραζε τη δική της πορεία.
Από πάντα μια σχέση μαθητή-δασκάλου, σεβασμού και αγάπης, άλλαξε χίλιες φορές περιβάλλον και όμως εξακολουθεί να είναι εδώ. Άλλαξε δεδομένα και δεν πτοήθηκε, δέχτηκε αμέτρητα βλήματα από τους πολέμους που έζησε και δεν πέθανε. Είναι ζωντανή και θα παραμείνει. Θα παραμείνει αν εγώ την κρατήσω. Είναι κάτι που δεν μπορώ να σκεφτώ να μην έχω, έστω κι αν δεν το έχω πραγματικά. Είναι μια σχέση παράξενη, ιδιόρρυθμη.
Η γραφομηχανή παίρνει σάρκα και οστά και αποκτά τη δική της βούληση. Απορρίπτει σιγά-σιγά τις αρχές που αποφάσισε να έχει στα νεότερα της χρόνια και υιοθετεί νέο τρόπο ζωής, ταξιδεύει και αλλάζει τρόπο σκέψης. Κι όλα αυτά με ρυθμό σταθερό, για αυτήν. Για μένα ραγδαίο.
Κι όλα αυτά για να κάνω τον εαυτό μου να παλέψει. Για να μη φύγει μακριά η δική μου γραφομηχανή. 
"Είμαστε καλά. Θα γίνουμε εμείς, κι όλα θα πάνε μια χαρά. 
να θυμάσαι όμως να μην φύγεις. "
Ήταν εύκολο να το πω, να το αποδεχτώ, να το γράψω. Κι όμως ήταν τόσο δύσκολο να το μοιραστώ, να το βγάλω προς τα έξω. Εξακολουθεί να είναι δύσκολο. Πολυ περισσότερο τώρα, τώρα που τα πυρά έχουν αυξηθεί κατά πολύ.
Στη μέση ενός εμφύλιου πόσοι μπορεί να είναι οι επιζώντες; Μέχρι πότε θα αντέξουν;

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

Το Κουτί της Πανδώρας


Είναι που λες το κουτί της Πανδώρας, το θυμάσαι είμαι σίγουρη. Αυτό το κουτί λοιπόν, της Πανδώρας, μας το ´χουνε δώσει εμάς να το φυλάμε. γιατί όμως δεν ξέρω. Αποφασίσαμε από κοινού να το βάλουμε πάνω στο σχοινί που μοιραζόμαστε. Ένα σχοινί που το θυμάμαι πάντα τεντωμένο. Είπαμε θα το βάλουμε στη μέση γιατί πάνω απ´ όλα είμαστε δίκαιοι. Κρατάμε το σχοινί από τις δυο του άκρες και το προσέχουμε σαν παιδί. Θυμάσαι που μου είπες ότι θα ´θελες να κάνεις πολλά παιδιά μια μέρα; Μου είπες πόσα και γέλασα. 
Από τότε που μας έδωσαν όμως, το κουτί της Πανδώρας δυσκολεύεται λίγο η επικοινωνία. Λιγουλάκι όμως. Ίσως δεν πιάνει σήμα, είμαστε και ψηλά. Ίσως να είναι και ο όγκος που κάνει παρεμβολές. Δεν έχει σημασία όμως γιατί εμείς προχωράμε. 
Δύο νέοι να παλεύουνε να βρούνε άκρη. Οδηγίες δεν μας έδωσε ποτέ κανείς. Κανείς δεν μας είπε τους κανόνες κι ας είναι αόρατοι. 
Τραβάω εγώ το σχοινί προς το μέρος μου αναγκάζεσαι να κάνεις ένα βήμα μπροστά, ένα μόνο γιατί είμαστε ψηλά.  Το κουτί, το δικό μας κουτί, κουνιέται και είναι έτοιμο να πέσει. Μας είπανε όμως ότι δεν πρέπει να πέσει. Εμείς το βάλαμε στη μέση ενός σχοινιού και στεκόμαστε στις οροφές δυο ουρανοξύστων. Τι ειρωνεία. Περνιόμαστε και για έξυπνοι. 
Τι θα γίνει άραγε όταν αρχίσεις να ανεβαίνεις; Δεν το ξέρεις εσύ ακόμα όμως εγώ είμαι σίγουρη. Φαίνεται ο άνθρωπος με μέλλον. Και, τι θα γίνει όταν εγώ αρχίσω να κατεβαίνω; Είμαι και γι' αυτό σίγουρη τα ψηλά δεν κάνουν για μένα μου είναι πολύ. 
Το κουτί της Πανδώρας. Η περιέργεια να το ανοίξουμε. Ο φόβος να τα χάσουμε όλα. Είπαμε να μην το ανοίξουμε κι ο πειρασμός μεγάλος. 
Όμως εμείς εκεί ατρόμητοι, γενναίοι θαρραλέοι  πήραμε το ρόλο μας στα σοβαρά. Γι' αυτό και είπαμε πως το κουτί της Πανδώρας θα παραμείνει κλειστό. Μέχρι νεοτέρας. Ώσπου να έρθουν να το παραλάβουν. Συνηθίσαμε να το 'χουμε εκεί στη μέση. Του δίνει ένα κάτι, μια γεύση.  Είμαστε καλά. Θα γίνουμε εμείς, κι όλα θα πάνε μια χαρά. 
να θυμάσαι όμως να μην φύγεις. 

Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2012

Tο γυαλί


Εσύ δεν έχεις πληγές, είσαι γυαλί ακέραιο.
Εσύ δεν έχεις σπάσει, είσαι γυαλί ακέραιο.
Εσύ δεν έχεις νιώσει, είσαι γυαλί ακέραιο.
Εσύ δεν έχεις αγαπήσει, είσαι γυαλί ακέραιο.

Αυτή την εντύπωση σου δείχνει κι όμως δεν είναι έτσι. Ξέρει, βλέπεις, να το κρύβει.

Όσο και να θες,
Πίσω δεν μπορείς τη ζωή σου να την πάρεις.
Ζήσε όση απομείνει.

Η ζωή δεν είναι γυαλί ακέραιο.
Η ζωή σπάει, γίνεται θρύψαλα.
Μικρά ασυμμάζευτα κομματάκια.

Και ξαφνικά, εκεί που δεν το περιμένεις
Όλα διορθώνονται,
Όλα μπαίνουν στη θέση τους,
Και το γυαλί γίνεται ξανά ακέραιο. 

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

le vide

έλεγα φύγε μακριά απο μένα. τρέξε να σωθείς. καταστρέφω ότι καλο βρίσκεται δίπλα μου. δεν καταλαμβαίνω τι πρέπει να μείνει και τι πρέπει να φύγει μακριά. 

μου λείπει εκείνο το καλοκαίρι. εκείνο που ήταν μέσα στη μαυρίλα αλλά είχε έρθει πιο κοντά μου εκείνος. δεν μπορώ να δω τίποτα ξεκαθαρα πλέον οι στόχοι και οι επιθυμίες θόλωσαν. έμεινε μόνο το λάθος που έπρεπε να μην κάνω. το μόνο λάθος. το μόνο. κι όμως έγω πήγα και το κανα. 

είναι που αυτά τα πρέπει μου τη δίνουν δεν κάνουν για μένα. 

πνίγομαι. θέλω να σταματήσουν όλα. να πάω πισω 20 χρόνια και να σταματήσω τη γέννηση μου. θα ήταν καλύτερα για όλους. ειδικά γι αυτόν. 

τι με άλλαξε τόσο σε τρία χρόνια; δεν με αναγνωρίζω πλέον. το κενό ειναι αυτό που μου αξίζει πλέον. 

Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

boy + girl + no love = marriage

its none of my business but i care
i wish i didnt. i wish i could let go of it but i cant.
he was the one who chased me he was the one who made me care he was the one who caused all that confusion
and five fucking years later im still there thinking and wondering unable to let it go
im stupid i know but god knows how much ive tried. its just not happening
i know he s not the most good looking guy but he has that something. the player thing.
every time i see him its like im going back in time. back to those days of hanging out with everybody and being around people wasnt that annoying.
those days were pretty much careless and the "i dont fucking care" fitted to everything.
everyone knows he doesnt love her, she doesnt either but still they went and got married. people say its because of her family. narrow minded people with absolutely no idea of the century we re at. i know because i get him. an eye contact was enough. its was always enough.
the saddest groom and bride ive ever seen.

Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011

Παράλληλες ψυχές

Και διερωτώμαι αν είναι ποτέ δυνατόν δυο ψυχές να περικλείουν τόση δύναμη μέσα τους όση χρειάζεται για να προκαλέσουν ρήξη στό χωροχρόνο, να διευρύνουν το χάσμα, να συγχρονίσουν δυο παράλληλους κόσμους, να νικήσουν όλους τους νόμους της φύσης, να πάψει να έχει σημασία ο χρόνος, δυο χώρες μια Κύπρο και μια Γαλλία να τις ξεκαρφώσουν από το χάρτη, να χωρέσουν σε μαύρες τρύπες, να ταξιδέψουν στο μέλλον και το παρελθόν, να κάνουν σύρραξη σε νέους γαλαξίες, να αρχίσουν ένα πόλεμο μεταξύ δύο διαφορετικών παράλληλων συμπάντων, να τον κερδίσουν και στο τέλος να μην μείνει τίποτα.

Τρίτη 3 Μαΐου 2011

Back again

Back again to the mess I’ve left behind.
Το να μοιράζεις τη ζωή σου σε δυο χώρες είναι κουραστικό και δε σου κάνει καλό χάνεις τον εαυτό σου. Μπερδεύεσαι , παραληρείς ,απουσιάζεις. Όταν είμαι εδώ νιώθω ότι έκανα μεγάλο λάθος που έφυγα, χάνω τόσα πολλά από τη ζωή όλων αυτών που νοιάζομαι και με νοιάζονται , όλων όσων είναι εκεί, στην πατρίδα. Νιώθεις και είσαι μονή. Οι ένοχες σε πλημμυρίζουν για ακόμη μια φορά. Όταν δε πάρεις το τηλέφωνο για να επικοινωνήσεις με το σπίτι εκεί λες τι φαεινές ιδέες που έχω ώρες ώρες. Έφυγα από το σπίτι μου για να έρθω εδώ- να μορφωθώ.
Όταν όμως επιστρέφεις απροειδοποίητα , νιώθοντας μέσα σου ότι θα περάσεις τις καλύτερες στιγμές της ζωής σου εκεί, στην πατρίδα και το Πάσχα που τόσο αγαπάς θα γίνει και πάλι κάτι ιερό. Something to hold onto.
Εν μέρη οι προσδοκίες μου πραγματοποιήθηκαν. Πέρασα καλά. Βγήκα γύρισα μίλησα έκανα αλλαγές και κατέληξα. Το αίσθημα «δεν ανήκω πουθενά» ή «ανήκω εκεί που δεν είμαι» δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει. Ο διχασμός δεν πρόκειται να φύγει και θα είμαι πάντοτε «κάθε πέρσι και καλυτέρα». Αυτό ίσως θα μπορούσε να το εξηγήσει καλυτέρα ένας ειδικός αλλά σε τι θα ωφελούσε;
Έγινα γραφική αλλά θα το ξαναπώ. Πως κατάντησε έτσι η Κύπρος; Επιφανειακή εχθρική, ανυπόφορη να ζει κάνεις. Η υποκρισία έχει γίνει μέρος της ζωής μας όμως εγώ δεν μπορώ να το καταλάβω. Δε το χωρεί ο νους μου. Έχουν γίνει όλοι υπερόπτες, ξεχνούν ότι ανεβαίνει θα κατέβει και πάντοτε η προσγείωση είναι ανώμαλη. Απογοητεύτηκα πολύ όταν είδα ξανά πως έγιναν τα πράγματα, και ακόμα περισσότερο όταν κατάλαβα ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν. Κάποτε ήταν όλα τόσο όμορφα κι απλά, τίποτα δε μας ένοιαζε. Πέρασαν όμως 19 χρόνια από τότε. Και η Γάλλια φαίνεται να έγινε ο καλύτερος τρόπος διαφυγής.

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011

Η απλή καθημερινότητα

"Ένας μεταφραστής πρέπει να είναι πάντα ενημερωμένος για τα θέματα της επικαιρότητας."
"On ne traduit pas pour comprendre mais pour faire comprendre"
"Η γάτα σε sens semantique... Λεξικογραφήματα, σημήματα, problematique, Paradigmatique, |h|o|m|m|e|. Σύμφωνα με το λεξικό maitrice είναι η μήτρα. Παιδιά μπούρδες λέει ας πάμε παρακάτω."
"Πάω να κάνω ένα τσιγάρο και επιστρέφω, εντάξει; "
Ο καθηγητής που αναπολεί το παρελθόν και ζει μαζί με τις ημερομηνίες του σε ένα δικό του ρόδινο κόσμο.
Η καθηγήτρια που απαιτεί πολλά και με τρομάζει - μελέτη δέκα ώρες τη βδομάδα το λιγότερο.
Το βίαιο πρωινό ξύπνημα της Παρασκευής για να πας σ΄ ένα μάθημα όπου ο καθηγητής ζει σε μόνιμη κίνηση και μια αγχωτική κατάστηση και το λιγότερο που μπορείς να πάθεις είναι ένας γερός πονοκέφαλος. Κι αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων αφου συνήθως βγάνεις από το αμφιθέατρο με ζαλάδες, αναγούλες και κρίση πανικού για τις εξετάσεις. Ναι, το συνταγματικό δίκαιο μπορεί να τα προκαλέσει όλα αυτά.
"I don't know the level of your English and i'm not sure if she's dragging you with her. I'm afraid i'll have some surprises on your test."
"Britain doesn't have a Constitution, but it has many Constitutional Texts."
Κάπως έτσι περνούν οι μέρες μου. Από το ένα άγχος στο άλλο. Όσο πιο πολύ προσπαθώ να διαβάζω κάτι, να μάθω τους διαολεμένους χαρακτήρες των τελευταίων δυο βδομάδων, τόσο πιο πολύ μένω απαθής. Δεν κάνω απολύτως τίποτα. Όταν πιέζομαι αγχώνομαι, μπλοκάρω και σταματώ την προσπάθεια. Στην ψυχολογία, το να αναβάλεις αυτά που πρέπει να κάνεις για κάτι πιο ασήμαντο το λένε Σύνδρομο της Αναβολής.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι πως θα ήταν αν δεν είχα φύγει. Αν έμενα και συνέχιζα τη ζωή μου εκεί, σπίτι. Το μετανιώνω όμως αμέσως όταν βλέπω ακόμη μια αναπάντητη στο κινητό. Λέω μπράβο στον εαυτό μου γιατί έκανε το σωστό. . .

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011

The Voice of Irrationality

Πάει καιρός που δεν έχω γράψει. Στέρεψα απο λόγια, απο ιδέες. Τα πάντα φαίνονται να κρατάνε μόνο μια στιγμή. Για λίγα δευτερόλεπτα, με μια ματιά ο κόσμος αλλάζει γίνεται ένα ωραίο μέρος να ζει κανείς. Για λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Και ύστερα όλα επιστρέφουν και πάλι βίαια στη θέση τους. Η αίσθηση αισιοδοξίας χάνεται και μαζί της κι εγώ, να χάνω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Ως πότε όμως; Πόσο θα κρατήσει αυτό;
Κάποτε ήμουν διαφορετική. Είχα στόχους, ελπίδες, όνειρα. Πίστευα. Τα χάνω κι αυτά σιγά σιγά μαζί με τα υπόλοιπα που φοβάμαι τόσο να παραδεχτώ.
Οι σκέψεις με το ζόρι συναντιούνται, αδυνατώ φαίνεται να τις συνδέσω μεταξύ τους. Έρχονται και φεύγουν τόσο γρήγορα, κι εγώ παραμένω στο κενό να τις περιμένω να επιστρέψουν πίσω όπως παλιά.
Με αυτή την κρυφή ελπίδα το γράφω αυτό. Ίσως όταν πιεστώ να γράψω θα αλλάξει κάτι. Θα αρχίζουν όλα να έρχονται στη θέση τους. Τα κομμάτια μου θα επιστρέψουν και θα φέρουν μαζί τους την αισιοδοξία. Το τίποτα θα εξαφανιστεί και θα έρθουν και πάλι τα συναισθήματα, η θέληση, τα όνειρα εκεί που ανήκουν.
Προσπάθησα να το κάνω αλλά βλέπεις το ΄χασα. Μαζί με άλλα πολλά.
Η ανάρτηση αυτή επιβεβαιώνει το όνομα του blog.
Voice of Irrationality. . .

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

Ο Άγνωστος

Η μέρα ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες με μεγάλη απροθυμία να πάω πανεπιστήμιο. Μέσα σε δέκα λεπτά είχε γίνει ανυπόφορη. Λίγο η αϋπνία, λίγο ο καιρός, λίγο το ότι δεν μπορούσα να βρω αυτά που έψαχνα και λιγο η επιθυμια να επιστρεψω στην ομορφη πατρίδα κατάφεραν να με λυγίσουν. Ξεχάσα κάποια πράγματα σπίτι και αναγκαστικά να επιστρέψω σπίτι. Είχα ήδη αργήσει. Μέσα στο τραμ αποφάσισα πως θα ήταν εντάξει αν μια μέρα δεν πήγαινα. Μετά από μια βόλτα με τα υπέροχα μέσα μεταφοράς της Γαλλίας και πολύ κλάμα, βρήκα τυχαία μια φίλη που επέστρεφε στο σπίτι της. Όντας και οι δυο σε χάλια ψυχολογική κατάσταση είπαμε να πάμε σπίτι της. Στο δρόμο ένα ατύχημα με το τραμ μας άφησε να περιμένουμε για κανένα τέταρτο. Τότε ήταν που πρόσεξα τον Άγνωστο που με έβλεπε επίμονα. Μέχρι να ξεκινήσει το τραμ είχαμε ήδη ανταλλάξει κάποιες ματιές και μερικά χαμογελά. Κατέβηκα από το τραμ για το λεωφορείο και όλο αυτό τελείωσε. Τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο. Ό,τι έπρεπε για να ξεφύγω από την κακή μου διάθεση.
Είναι πραγματικά απίστευτο πως μπορεί ένας άγνωστος, κάποιος που μάλλον δε θα ξαναδώ ποτέ κατάφερε να μου φτιαξει λίγο το κέφι. Ειδικά σε μια στιγμή που το χρειαζομουν τόσο.
Αυτές οι μικρές καθημερινές λεπτομέριες δίνουν χρώματα στη ζωή.
Τώρα για παράδειγμα, ακούω τα πόλος να κελαηδούν τόσο όμορφα και στο βάθος οι φωνές των παιδιών που παίζουν.
Επιτέλους λίγη ηρεμία...

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Η μέρα που φοβόμουν έχει φτάσει

Άλλαξες. Νιώθω ότι δεν σε ξέρω πια. Δεν σ´ αναγνωρίζω. Τί σου έχει συμβεί κει απομακρύνθηκες; Μπορείς να μου μιλήσεις για ότιδήποτε. Ποτέ δε θα σου γυρίσωτην πλάτη. Ξέρω ότι περνάς δύσκολα γί αυτό μην το βάζεις κάτω.
Ελπίζω μόνο να μην γίνεσαι σαν αυτούς. Αυτούς που πάντοτε αντιπαθόυσες, που έβρισκες χαζούς. Πιθανό. Η εφηβεία έχει πλέον φύγει μακρια. Η πραγματικότητα που ζεις τώρα έχει αρχίσει να ισοπεδώνει τα πάντα. Μήπως μως το πρόβλημα είμαι εγώ; Δεν ξέρω αν έχω αλλάξει πάντως εξακολουθώ να είμαι κοντά σου. Γιατί να με σπρωχνεις μακριά;

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2010

Μεγαλώνει. . .

Σήμερα ήταν η πρώτη της μέρα στο σχολείο. Ήταν κατενθουσιασμένη. Μεγάλωσε και εξακολουθεί να μεγαλώνει. Σκέφτομαι όλα αυτά που θα ζήσει, αναρωτιέμαι πως θα εξελιχθεί. Εύχομαι μόνο να μην αλλάξει, να μην αποκτήσει κακές συνήθειες και να μην αφήσει τον εαυτό της να χαθεί σε αδιέξοδους δρόμους. Την αγαπώ τόσο πολύ και η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα την πεθυμώ ακόμα πιο πολύ, εύχομαι να ήμουν κοντά της, όπως ήμουνα σε όλη της ζωή. Θα ήθελα να ήμουνα κοντά της σήμερα, να μου πει πως πέρασε τη μέρα της.
Ξεκίνησε μια νέα περίοδος στη ζωούλα της. Εγώ πάντως θα είμαι κοντά της έστω και μακριά....

Κυριακή 15 Αυγούστου 2010

Η φαντασία μου φτίαχνει απίστευτες ιστορίες για να ικανοποιήσει αυτά που το μυαλό προστάζει। "Καπου το'χω ξαναδεί"। "Κάπου το'χω ξανακούσει"। "Κάτι μου θυμίζει"। Άλλοι το λένε déjà vu, εγώ το λέω υποσυνείδητο. Του αρέσει πολύ να παίζει μαζί μου, να ελέγχει το μυαλό μου, να με αφήνει αβοήθητη. Μου θυμίζει συνεχώς πως έχει μεγαλύτερη δύναμη απο εμένα. Δεν θέλει να ξεχνάς. Όμως, εγώ, παρόλο που γνωρίζω καταβάθος τη δυναμή του, το υποτιμώ συνεχώς, υποβαθμίζω την αξία του προκαλώντας το σε ολοένα και δυσκολότερα παιχνίδια που δεν μπορώ να κερδίσω. Δεν βρισκόμαστε όμως σε αντίπαλα στρατόπεδα. Είμαστε σύμμαχοι που εμπλέκονται σε πολλούς εμφυλίους - κάτι σαν Ελλάδα.
Σε πολλές περιπτώσεις με έχει βοηθήσει να απαλύνω τον πόνο, ν' αφήσω πίσω την πικρία, να ανασυγκροτηθώ και να βρω τον εαυτό μου μετά απο κάθε καταιγίδα και θα συνεχίσει να το κάνει.
Υπάρχει. Τον ξέρω. Τον είδα. Του μίλησα. Τον άγγιξα.
Δεν τον πλησίασα. Δεν τον γνώρισα. Δεν ήρθα κοντά του.
Φόβος, δειλία, ανασφάλεια. 'Εννοιες που σε κρατάνε πίσω, ασφαλή. Δεν ήταν εγωισμός, ήταν αδυναμία. Τώρα πια το βλεπω καθαρά. Κι όμως, ακόμα και τώρα το ίδιο θα έκανα. Πάντα το ίδιο κάνω. 'Ιδιες περιπτώσεις, διαφορετικές καταστάσεις, λιγότερα συναισθήματα. Μην αφήσεις τον εαυτό σου να εκτεθεί, να αισθανθεί, να νιώσει, να ζήσει.
Άσε το υποσυνείδητό σου να δημιουργήσει τις καταστάσεις που σε βολεύουν και όλα θα εξελιχθούν όπως τα θες. Τελικά, η φαντασία κάνει καλά τη δουλειά της. Κοίτα που έχουμε φτάσει. Κοίτα! Τα κατάφερες και πάλι. Σώα και αβλαβής!